اگر از چشیدن خسته شد، اعصاب درد را از ریشه قطع کرد؛ اگر از لمس خسته شد، پوست خود را روی آتش عذاب درونی به سوختن واداشت؛ اگر از دیدن خسته شد، چشمهای خود را بیرون کشید و زیر پا له کرد؛ اگر از شنیدن خسته شد، گوشهای خود را برید و در سطل زباله انداخت؛ اما اگر از حرف نزدن خسته شد، زبان خود را در خونِ جراحت چنگال بغض خیساند.
Essence ۱۴۰۱/۰۹/۱۳ - 0:4
برچسب:
نویسنده: شیوا جعفری