چقدر هر چیز بزرگی پوچ و بیاهمیته و چقدر هر چیز کوچیکی اهمیت و معنا داره. و بین این دو کفه ناهمسان ترازو گیر کردم. هر حرکتی که انجام میدم مثل یه قطره جوهر میفته توی ظرف مغزم. پخش میشه و دنبال خودش کدر میکنه لحظاتم رو. انگار که هیچکس هیچوقت اشتباه نمیکنه و این فقط منم که ماهیت وجودم یه اشتباه محضه.
مینو. فقط میخوام بدونم اگه یه نفر دیگه این اشتباه رو کرده بود، کسی که شرایط و حال تو رو داشت، انقدر هر لرزش و لغزشش رو میکوبیدی توی سرش؟ و من واقعا نمیدونم چرا داری این کارو با ما میکنی. فقط دستمو بگیر و کمکم کن بلند شم. بذار رد شیم و بریم. که ما جز خودمون هیچکس رو نداریم.
روالاً مینو
13:41
۱۴۰۴/۱۲/۰۳
برچسب:
نویسنده: شیوا جعفری